آقای علیرضا خیابانی را سالهاست می شناسم در زندگی اجتماعی اش شخصیت متمایز و ویژه ای دارد او انسانی است رئوف و مهربان . آیین او مهرورزی است و به انسانها عشق می ورزد وبرزخمهای زندگی آنها مرحم می نهد ( ولا تنسوا الفضل بینکم... وفضیلتهایی که در نیکویی بیکدیگر است فراموش نکنید) اوطبیب دلهاست تمامی آنچه فضائل می نامیم دراو می توان سراغ گرفت و اشعارش نیز متاثر از این روح لطیف می باشد پیشرفت قریحه و استعداد اودر اندک زمان مایه اعجاب و شگفتی است . این شاعر جوان دو خصلت ویژه دارد او هم می تواند مانند قدما شعر سراید و هم می تواند اشعار بدیع و تازه داشته باشد تاثیر پذیری او در اشعارش از خواجه شیرازی و شیخ محمود شبستری و فضولی بغدادی واز شعرای معاصر شهریار ملک سخن می باشد او خود شیفته مکتب شهریار است وجوشش وغلیان ذوق و قریحه خویش را مدیون او میداند به قول شاعر: جان به لب شد ز فراقت چه بگویم جانا با غم عشق تو من عاشقی آموخته ام
خیابانی شاعرغزلسرا ست اما در قوالب مختلف نیز هنر خویش را به نمایش گذارده در منظومه زیبای (خیال اوچورومی) مضامین بدیع وسرشار از لطافت و زیباییرا می توان دید اگر شعر که زبان احساسات است و معنی واقعی آن مدنظر باشد ( نه معماری وزن و قافیه و...) او را می توان غزلسرای ماهر دانست . شعرآن باشد که خیزد از دل جوشد ازلب باز در دلها نشیند هر کجا گوشی شنفت خیابانی در تمنای وصال محبوب خویش نه تنها عشق بلکه ستایشگر زیبائیهاست چون زیبایی نیز وجه دیگری از جمال الهی است (الله جمیل ویحب الجمال در غزلهای او کنایه از معشوق های زمینی بهانه ای برای درک معشوق حقیقی است . راز ونیاز او با محبوب با زبان شعر است اگر هنر و عرفان بتواند انسان را به کمال نزدیک او راه کمال را می پیماید انشاء ا... آینده او بسی درخشان و پرباراست.
اجرکم عندا... قمری